Á yfirborðinu erum við afskaplega cis heterónarmatív. Við erum frekar miklar andstæður þegar það kemur að persónuleika, hver sem er sér það strax. Ég get verið hávær, ófeimin og hvatvís á móti honum sem er rólegur, úthugsaður og vandvirkur. Þessar týpísku andstæður sem virka.
Ég er langt frá því að vera gallalaus og finnst í raun ekkert að því að tala um mína galla, en jafn merkilegt og það er þá finn ég mikinn styrk í mínum göllum. Já ég get verið hávær og jafnvel yfirgnæfandi en ég þori oft þegar aðrir þegja, ég er aldrei hrædd við að standa með sjálfri mér eða vera ég sjálf. Fyrir vikið hefur oft verið klínt á mig ókvennlegheitum og jafnmikið og það hefur sært mig í gegnum tíðina þá, þegar upp er staðið er ég laus við þessa steríótýpísku kynjaímynd og það er svo frelsandi. Og það sem skiptir mig mestu máli í öllum heiminum er að ég er með Maka sem veitir mér frelsi til að vera akkurat nákvæmlega bara ég, ég kann ekkert annað en að vera bara ég. Ég geri mér grein fyrir að ég er erfið í sambúð, ég er langt frá því að vera allra, en ég upplifi mikla blessun að hafa fundið einhvern sem kann að meta mig akkurat nákvæmlega einsog ég er og það sem meira er nær í gegnum vitleysuna í mér, fær mig til að vakna upp á hverjum degi og vera betri manneskja. Ég er klárlega svona Live Hard, Love Hard, Play Hard manneskja en hann klárlega dregur fram mjúku hliðina mína og hann hefur einhver áhrif á mig sem enginn manneskja í mínu lífi hefur haft á mig.
Og hann er heldur ekki gallalaus, en ég ætla að leggja það sérstaklega á mig ræða þá akkurat ekki neitt. Þessi skrif eru ekki ætluð til að ræða hans galla heldur kannski meira vinna úr mínum eigin. En það sem mig langar að tala um í sambandi við hann er meira samfélagslegt mein frekar en hans persónulegu gallar.
Reglulega er rætt í samfélaginu um eitraða karlmennsku, Elsku Makinn minn samrýmist ekki alltaf hugmyndum af sterótýpískum karlmennsku og ég hef séð hvernig það hefur áhrif á hann og hans sjálfsmynd. Hans styrkur felst fyrst og fremst í ákveðinni mýkt og yfirvegun, styrkur sem ég dáist að enda eitthvað sem ég á sjálf erfiðara með, eitthvað sem ég reyni að tileinka mér meira.
En jafn oft og reynt hefur verið klína ókvennleika á mig sé ég að hann upplifir sjálfan sig ókarlmannlegann. Það kemur fram á allskonar vegu en það kristallast helst í okkar kynlífi, þar er ég klárlega ágengari manneskjan, meiri kinkster og með meiri kynþörf.
Ég vil fátt meira en að vera sú kona sem lætur Manninn sinn upplifa sig sem sérstaklega karmannlegann en ég upplifi það á mjög óþæginlegan máta að ég get ekki skorið í gegnum áratugina af samfélagslegum hugmyndum um karlmennsku og áhrif þeirra á hans sjálfsmynd. Fyrir mér er hann hinn fullkomni karlmaður, mitt vandamál er bara að hann sér sig ekki með mínum augum. Þannig ég í fávisku minni reyni að styrkja hans hugmyndir um eigin karlmensku með kynlífi. Veita honum sama frelsi og hann veitir mér að vera ég sjálf og finna minn eigin kvennleika í mér en ekki einhverjum steríótýpískum samfélagslegum hugmyndum, sem að mínu mati eru handónýtar glansmyndir.
Þannig þegar ég er að lýsa okkar kynlífi hér, þá mun það alveg koma fram að ég er klárlega sú sem er ágengari, en það skiptir mig máli að það komi fram að steríótýpískar hugmyndir um hvernig kynin “eiga” að haga sér hefur klárlega haft ákveðin skaðleg áhrif á mitt samband, áhrif sem ég vil að komi fram einhversstaðar í öllum þessum skrifum. Og með vinnu, samtölum og allskonar þá er hægt að vinna sig í gegnum þetta, yfirstíga flest vandamál. Það líka skiptir mig máli að það komi fram einhversstaðar að hann er miklu meira en bara einhver karlmaður sem er þáttakandi í kynlífinu sem ég stunda með honum, hann er nógu sterkur til að þola mig daglega, hvetja mig til að vera betri manneskja í lifandi lífi og fullnægir öllum mínum líkamlegum og andlegum þörfum betur en nokkur steríótýpísk hugmynd af karlmanni gæti nokkurntíman gert. Það fyrir mér er algjör hátindur þess að vera karlmaður, minn karlmaður!
Ég býst við að það sem ég er í grunninn að reyna að segja er ekki vera hrædd við að fara ykkar eigin leiðir í ykkar eigin sambandi, gerið það sem hjartað ykkar segir að sé rétt en ekki endilega það samfélagslega. Í mínu tilviki þá er ég drusla í hverri einustu frumu í mínum líkama og ég fæ að njóta þess í botn með mjúka manninum mínum sem virðist elska mig þrátt fyrir að ég sé nánast með öllu samfélagslega óhæf.
Comments are closed.